Dat kleine meisje was lang verdrietig. Gekwetst. Boos en bang. Met een masker op vol vrolijkheid. Wat ook haar redmiddel was. Haar kracht. Haar vermogen om vrolijk te zijn in een niet zo’n vrolijk leven heeft haar gered. Ze heeft vergeven, die kleine. Nu die tachtigjarige nog, maar dat gaat wel goedkomen. Ik heb lang gedacht dat ik moest voldoen. Aan verwachtingen. Aan beelden. Aan wat een ander goed of mooi of juist vond. Ik trok me er van alles van aan. Ook al dacht ik van niet en had ik hier een grote bek over 😅 Stoerdoenerij. Ik begin steeds meer te beseffen dat het allemaal illusie is. De meningen. De verwachtingen. En de angst. Allemaal verhalen die we onszelf vertellen. Het enige wat echt is ben jij. Ik. Dit moment. Dit leven. Dus ik kies. Voor vrijheid. Voor leven. Voor genieten zonder me ook maar iets aan te trekken van wat een ander van mijn leven of mij vindt. Lekker is dat. 😊 Jij mag dat ook. Hoe jouw verhaal ook begon ooit. Ik ben op mijn 16e moeder geworden. Ik weet niet beter dan dat ik moeder ben. Het is de rol die ik ken. Peter heeft zijn hele leven keihard gewerkt. Dat is zijn rol. Natuurlijk ben je voor het leven ouders. Maar er vindt een verschuiving plaats. Langzaam. En dat mag. Wij gaan. Peet en ik. Gewoon wij twee. Op onderzoek uit. Of Italië ons nieuwe thuis wordt over een poos. La dolce vita 🇮🇹🤎 #vakantie #liefde #italy