بیشتر از،دوماهه که مثل خیلی از،آدمای دور و برم خود خواسته دور از،هر فضای مجازی بودم با حال و هوایی که واقعا عجیب و سنگین و البته نیازمند سکوت بود ... کل این جنگ رو ناخواسته خارج از طهران اما داخل همین خاک بدون راه بازگشت تقریبا گیر افتاده بودم اما واقعیت اینه که هر چی گذشت بیشتر فکر کردم که نبودن فضای مجازی چقدر زندگیم رو تغیر داده! و البته تغیری که برای من مثل یک نعمت ناگهانی بود... زندگی هممون تو همه نسل ها البته در شرایط بسیار سخت زمستان به بعد ایران و قطع کامل اینترنت دستخوش تغییر شد و البته و متاسفانه کسب و کار خیلی ها ... مدل این تغیر البته بسیار متفاوت بود! واقعیت اینه که نسل من از،اواسط بیست سالگی ها با این موجود ناشناخته(فضای مجازی) آشنا شدیم اما خیلی از،شماها مثل یک بازوی همراه تو زندگی، مثل یک همراه همیشگی باهاش بزرگ شدین و قابل درکه که الان چقدر با نبود یا کمبود یا بودنش ا(لبته با هزار جور عذاب وجدان )زندگی شماها با تغیر بزرگی مواجه شده ... از،اتفاقات اخیر کشور چنان قلبم به جای تک تک مادران این خاک قلبم فشرده شده بود که برای اولین بار در زندگیم حس پیری میکنم، آنهم حس،هزار سال پیری و حالا میفهمم چطور بر موی سر خیلی ها یک شبه برف بارید و ماندنی شد ... القصه برگشته ام به شوق شماهایی که در هر کوچه و بازار در طهران و شهرستان بمن گفتید تو باید به ما امید بدهی هر بار با بغض از کنار مردمم گذشتم و بالاخره حس کردم حتی اگر فردا روز نقض همه آتش بس های جهان باشد من بلید بلند شون م و دانه های درخت سیبم را در باغچه خانه مادرم به امید بازگشت پریا و پریا ها به این خاک بکارم ... القصه : دردمندم عمیقا ،اما برگشته ام نمی‌دانم موقت باشد یا بماند حضورم اما عجیب میل دارم تدریسم را از،سر بگیرم به شوق بودن با شما نسل نویی های غیور و بی نظیر اما این بار قرار است من از،شما یاد بگیرم اینهمه شجاعت خود بودن را... خرداد ۴۰۵ بهاره رهنما مادر یک نسل نویی پی نوشت: این یادداشت یک مادر است غمم را به این چشم ببینید فراتر از،هر ایدئولوژی .... عکس کار سپیده ذرات هنرمند و عزیز است در حیاط موزه هنرهای معاصر جایی که همیشه برایم نوستالژی روزهای خوب جوانی و دانشجویی ام بوده ..‌